brief aan het uitzicht over zee
jij die je liever als spiegel gedraagt, ik ben altijd terug gekomen naar jou. jij, die een horizon-
tale hartslag draagt, jij, die je lichaam over het land uit laat varen, een boot, de trage gang van
zaken, de manier waarop je me toont hoe je plek inneemt.
me laat zien hoe je in het verlengde van iets kan liggen, een landschap als transportmiddel,
niet als ding op zich, ik heb me te vaak tot je proberen te verhouden.
dag, het uitzicht maakt me kleiner nu. vanuit hier kan ik nog maar moeilijk de wolken van de
zon onderscheiden op dagen als deze, ik probeer je binnenwereld te herhalen maar we kun-
nen op dit moment niet anders dan een vacht in het grijze uitzicht ontdekken. ik bedenk een
woord als ‘strandopgang’, zo nu en dan ervaar ik een soort wachten waarvan ik niet wist dat
het van mij was.
er liggen oude bomen aan de randen van het strand, soms worden ze even opgetild als de zee
uit genoeg water bestaat.
dag, het herkennen heeft me oud gemaakt. ik had gedacht dat dagen niet in een rij zouden
staan, ze zich eerder als gebouwen zouden gedragen, met randen en ramen waar verschillen-
de soorten licht zich langs zouden bewegen, maar ze houden elkaars hand vast en ik besta
nog achter glas.
meeuwen trekken als groepen engelen over het strand. nu ik weet hoe vogels er vanbinnen
uitzien heb ik nieuwe manieren gevonden om ze te bekijken. ik trek mijn jas anders aan en
uit. ik bewaar sleutels van andere huizen tussen de planken van mijn eigen kamer.
dag, het is moeilijk dat alles me aan jou herinnert, zelfs de manier waarop ik ademhaal doet
me terugdenken aan het ritmisch aanspoelen op het strand, zelfs de gedachte dat mijn adem-
haling en de zee door dezelfde maan gestuurd worden. zelfs dat.
zelfs het missen zelf heeft eenzelfde ritme gekregen, ik heb je in eerdere brieven al met wa-
termassa’s vergeleken. de manier waarop koraal groeit en vergelijkbare manieren van ouder
worden, schelpen en andere vormen waarin ik je handen kan herkennen. de enige manier om
me tot deze plek te verhouden, het verhouden zelf een titel geven.
elisa verkoelen
Deze tekst werd geschreven als zaaltekst voor de tentoonstelling ‘shells and other shapes your hands resemble’.